De krant staat vol van de organisaties die maatregelen nemen om goed de recessie door te komen. We lezen over reorganisaties, herstructureringen, personeel dat op nieuw moet solliciteren, grote IT projecten om efficiency te verbeteren etc. Ik verwonder me er over of men dan niet ziet dat deze maatregelen allen beproefde methoden zijn uit het verleden die wellicht in deze ongekende tijden niet meer voldoende zijn.
Reorganiseren: 25% Personeel weg zonder verlies van productiviteit Ruim 133.000 banen weg bij Banken: http://nos.nl/artikel/330162-ruim-133000-banen-weg-bij-banken.html
Wat de meeste mensen niet overwegen, en het is zo evident dat het makkelijk is om te missen, is dat een gebrek aan performance de reden van de recessie IS. Wanneer je goed kijkt naar het functioneren van individuen en groepen in organisaties zal je niet verrast zijn dat er een recessie uitgebroken is (lees: gebrek aan performance). De dagelijkse acties en activiteiten van de mensen in de organisatie zijn tezamen de performance van de organisatie. Als je bijhoudt hoeveel beloften uitgesteld worden of totaal vergeten zijn, het aantal medewerkers dat gedreven wordt door hun eigen agenda en zorgen, het gebrek aan transparantie in de wil om openlijk in dialoog te gaan over “undiscussables”, vergaderingen die na de vergadering pas echt plaatsvinden, roddelen, klagen, op zoek naar schuldigen, afdelingen die zich verzetten tegen andere afdelingen of groepen, mensen die leiderschap verwarren met positie of autoriteit, directeuren die het middenmanagement zwart maken en benoemen als kleilaag: als je dat bekijkt is het huidige gebrek aan performance geen verrassing. De toekomst van elk initiatief, verandering of strategie is al geschreven.